Bezoek mijn nieuwe website op www.drvuyk.nl

  Welkom
  Reiscompensatie?
  Doelstelling of doelloos?
  Hockeyclub
  Brief aan een vriend
  Science of forgiveness
  Venlo



  Hockeyclub maandag 18 december
Hockeyclub


Open brief aan Hockeyclub januari 2003
 
Is er nog een andere manier om te winnen?
 
Hockey is leuk, spannend, lichamelijk en technisch een uitdaging en bovendien sociaal aantrekkelijk. Alle reden om optimaal van je sport te genieten. De vraag is nu of je alleen hebt kunnen genieten als je gewonnen hebt? En is hockey nog wel leuk als je verloren hebt?
 
Soms geven de eerste vragen na een wedstrijd voor anderen aan hoe belangrijk winnen eigenlijk is; "En.., heb je gewonnen?, Hoeveel?, Wie heeft gescoord?, en dan pas eventueel nog andere vragen. De media (lees televisie en krant) versterken dit patroon alleen nog maar door sporters die gewonnen hebben, als levensgrote helden af te beelden. Loop je misschien het risico een sukkel te zijn als je verloren hebt?
 
Opvallend is wel, dat wanneer men gewonnen heeft, dat men dit meestal aan zichzelf te danken lijkt te hebben, maar als men verloren heeft dat dan een scala van omstandigheden en personen de schuld krijgen. (scheidsrechter, medespelers, stick, etc.etc.) De vraag is of beide wel zo reŽel zijn. Tenslotte win je zelf nooit alleen en verliest de ander ook nooit alleen. Met andere woorden; wordt ons eigen beeld en dat van de werkelijkheid niet vervormd door de wil om te winnen?
 
Zou onsportief (lees egocentrisch) gedrag een gevolg kunnen zijn van de drang om te moeten winnen en de daaraan onlosmakelijk verbonden angst om te verliezen? Denk daarbij niet alleen aan bijvoorbeeld grof spel maar misschien ook commentaar in boze stemverheffing en woorden naar medespelers om hen op hun fouten te wijzen. Denk eens aan ons taalgebruik langs de kant, die vele agressieve woorden en geluiden kent om op te roepen tot de strijd. Zijn we, en worden we haast niet gedwongen om te winnen?
 
Maar het is toch ook een wedstrijd? Dan gaat het toch juist om het winnen? Door alleen ja hierop te antwoorden zet je een deel van wat je nog meer kan winnen en leren buitenspel. Iedereen zal het toch wel met de volgende stelling eens zijn: "Hockey is een teamsport en vindt daarmee zijn basis in samenhang en gezamenlijkheid". Hoe meer je bijdraagt aan het team, hoe beter het gaat, toch? Juist als je de onderlinge afhankelijkheid doorvoelt, dan kun je ook opeens zien wat je allemaal zelf kunt doen om het team optimaal te laten draaien. "Self evaluation is the dinner of champions" Je best doen kan dan nog meer inhoud krijgen!. Cruciale vraag binnen een team is misschien wel: "hoe kan ik mijn medespeler helpen het beste uit zichzelf te halen". Overspelen wordt een logisch antwoord, ook al is het alleen maar om de ander die misschien minder goed lijkt, de kans te geven beter te leren hockeyen. Uitschelden heeft eigenlijk nooit geholpen om iemand te doen groeien. Onsportief spel komt daarmee geheel buiten dit kader te staan.
 
Aangezien het eigenlijk niet anders kan dan dat we altijd een onderdeel zijn van een team, (familie, klas, school, sportclub, land etc.) is de eerder geformuleerde op service gerichte instelling altijd de meest zinvolle. Denk aan J.F. Kennedy; "Do not ask what your country can do for you, but what you can do for your country". Je kunt jezelf afvragen of hockey niet bedoeld is om juist deze houding te leren en je te bekwamen in de handelingen en de gewoontes die daarvoor nodig zijn. Daarmee leer je karakter eigenschappen die misschien voor later wel heel nuttig zouden kunnen zijn. Want waar heeft het bedrijfsleven later eigenlijk meer behoefte aan; wedstrijd of samenwerking? Niet alleen "teamspirit", maar ook modern leiderschap wordt in een service gericht kader gedefinieerd. Een dienend leider creŽert omstandigheden waarin anderen het beste uit zichzelf kunnen halen. Gandhi geldt hier als groot voorbeeld.
 
Dienend leiderschap en motivatie is dus iets heel anders dan met macht, en dus met geweld, iemand dwingen iets te doen. Bij macht staan mensen en relaties ondergeschikt aan een beoogd resultaat. Sterker nog; iemand dwingen of motiveren zijn elkaar uitsluitende tegenpolen. Bij motivatie zijn mensen en relaties belangrijker dan resultaat. Anders gezegd; winst is bijproduct van een hoger doel: Een bijdrage leveren aan het grote levensweb met hierin mensen en de niet te ontkennen onderlinge relaties.
 
Geldt dit alles eigenlijk voor een hockeyclub niet evenzeer?.
 
Zijn we als het ware niet alleen spelers maar ook dienende leiders binnen het team, die anderen helpen, zelf een modern leider te kunnen zijn? Nog een stap verder geredeneerd zou dit inhouden dat jij en je team er eigenlijk voor zorgen (door goed hockey te spelen en bijvoorbeeld goed over te spelen), het beste uit de tegenstander te halen? Het kost natuurlijk moeite om de dreiging, drang of dwang om ten koste van alles te winnen, in juiste banen te leiden en die omgebogen energie om te zetten en te gebruiken ten behoeve van het team en de sportieve geest continue nieuw leven in te blazen. De mooiste overwinning komt samen met anderen en niet gebruik makend van anderen.
 
Aangehaalde literatuur.
- Stephen J. Covey- Seven habits of highly effective family's
- Stephen J. Covey-Principle centred leadership.
- Eknath Easwaran- Gandhi, the Man.
 
© 1999-2017 Dr. H.D. Vuyk